با تو گفتم آنچه مرا در دل بود

سخنانم نه شکايت

           شکوه ای از سر نارضايتی

بغض فرو خورده دردی بود

که خارش سالهاست به سينه ام می خلد

سخنانم نه از سر بی حوصلگی

از صبری ست که مرا ذره ذره ذوب ميکند

چه بگويم از زخمی که خونابه دريغ و حسرت از آن ميچکد؟؟؟

صليب عشقم را به تنهايی به دوش ميکشم

کاش دستی پيدا شود ...

                     تا مرا ياری دهد

بر بلندای قله می ايستم

              و فاتحانه

چشم در چشم خورشيد مينگرم

به حقارت هر آنچه ــ به اشتباه ــ

عشقش می خوانند

ريشه هايم در استغاثه ای بی پايان می خشکد

بگذار در وسعت نگاهت ريشه کنم

من از روييدن بی حاصل می ترسم...